زخمهای پوستی
استفاده از مشتقات غشای آمنیوتیک برای درمان زخمهای مزمن
پیوندهای غشای آمنیوتیک دارای پتانسیل درمانی برای بهبود زخمها هستند. کاربرد اولیه غشای آمنیوتیک در بهبود زخمها، سوختگیها و آسیبهای پوستی مفید واقع شد. از نیمه دوم قرن بیستم، پیوندهای خودایمنی بافت آمنیوتیک/کوریون نیز برای درمان زخمهای مزمن نوروپاتیک، آسیبهای سطح قرنیه، ناخنک و التهاب ملتحمه و کاربردهای دندانپزشکی و جراحی مغز و اعصاب مورد استفاده قرار گرفتهاند. هدف از این انتشار، تهیه یک مرور کلی منسجم از مشتقات غشای آمنیوتیک در زمینه بهبود زخم و همچنین اثربخشی آن است. استفاده از غشای آمنیوتیک برای زخمهای مزمن میتواند بسیار مؤثر تلقی شود.
زخمهای مزمن یک چالش جدی و ناخوشایند برای سلامت بیماران و پزشکان هستند. در دسترس بودن گرافتها با اندازهها و شکلهای مختلف، که باعث کاهش ضایعات مواد گرافت میشود، به مقرون به صرفه بودن نیز کمک میکند. ویژگیهای جابجایی، ماندگاری طولانی بدون نیاز به آمادهسازی گسترده گرافت، همگی زمان اداری و بالینی را که اغلب با استفاده از محصولات پیشرفته مراقبت از زخم همراه است، کاهش میدهند. تعیین مقرون به صرفه بودن هر درمان یا محصول پیشرفته در پزشکی زخم نیاز به در نظر گرفتن متغیرهای زیادی دارد، از جمله اینکه چه تعداد زخم به طور کامل بهبود مییابد و زخم با چه سرعتی بسته میشود. اگرچه محصولات پیشرفته مراقبت از زخم میتوانند گران باشند، اما هزینهها را میتوان با کوتاه شدن درمان، میزان عوارض، کاهش بستری شدن در بیمارستان و کاهش میزان قطع عضو کاهش داد.
از لینک زیر میتوانید مطلب کامل به زبان اصلی با اطلاعات جامع این مقاله را مطالعه نمایید.